Taniec - mówienie bez słów

Tagi:

autor: Aneta Barta , źródło: Plasterek.pl

Taniec - mówienie bez słów

„Nietzsche powiedział, że czasem dochodzimy do momentu,

w którym robi się tak źle, że można uczynić tylko jedno z dwojga

- śmiać się albo oszaleć. Dzisiaj trzecią możliwością jest taniec"

Jonathan Carroll „Białe jabłka"

Taniec towarzyszy człowiekowi od zawsze. To jeden z najbardziej naturalnych środków komunikacji. Może wyrażać radość, przygnębienie, miłość, nienawiść, nadzieję i rozpacz. W społecznościach plemiennych pełnił funkcję modlitwy - błagalnej, dziękczynnej lub pochwalnej. Za jego pośrednictwem ludzie błagali bogów o żywność, prosili o zesłanie deszczu, dziękowali za udane łowy, wychwalali za przychylność. Współczesność nie pozbawiła tańca znaczenia. Pozwala nam na wyrażanie radości, pasji, miłości. Chociaż na przestrzeni dziejów rola tańca ulegała ciągłym zmianom, to nie wyobrażamy sobie, że mogłoby go w naszym życiu zabraknąć.

Taniec jest jedną z rzadkich dziedzin działalności ludzkiej, gdzie człowiek angażuje bez reszty - ciało, dusze i umysł. Jest doskonałym środkiem poznania samego siebie, sposobem na osobisty rozwój, uzewnętrznieniem skrywanych emocji. Może być również istotnym elementem terapii ze względu na jego dwa kluczowe elementy. Pierwszy to ruch, który znosi napięcie mięśniowe, emocjonalne, daje odprężenie, pobudza wydzielanie serotoniny - hormonu szczęścia. Drugi to dotyk, który pełni funkcję komunikacyjną. Dzięki niemu możemy przekazywać informacje i emocje oraz otworzyć się na drugiego człowieka.

Psychologowie zwracają uwagę na liczne korzyści płynące z tańca. Najczęściej wymieniane to:

1. Kształci świadomość własnego ciała.

2. Poprawia koordynację wzrokowo - ruchową.

3. Wpływa na harmonijny rozwój, przez co usprawnia całe ciało.

4. Wzmaga poczucie rytmu i uwrażliwia na muzykę.

5. Pomaga kształcić orientację ruchową - taniec uświadamia nam istnienie przestrzeni, w której jesteśmy obecni i poruszamy się.

6. Kształtuje umiejętność komunikacji pozawerbalnej - tańcząc, uczymy się dzielenia przestrzenią z innymi ludźmi i nawiązywania bliskiego, nieskrępowanego kontaktu.

7. Wpływa na współodczuwanie emocji i więzi.

8. Uczy jak budować zaufanie oparte na współpracy.

Biorąc pod uwagę te wszystkie korzyści, jakie może dać nam taniec, nic dziwnego, że znalazł on swoje zastosowanie w terapii. Terapia poprzez taniec była wykorzystywana od wieków, choć początkowo intuicyjnie i bez teoretycznej podbudowy. Oficjalnie, jako forma terapii, taniec został uznany w latach 50 XX wieku. Pomysłodawcą „tanecznej" terapii był Rudolf von Laban, węgierski tancerz, choreograf oraz teoretyk tańca, działający w pierwszej połowie XX wieku na terenie Anglii i Niemiec. Stworzył on teoretyczne podstawy twórczej i ekspresyjnej gimnastyki. Twierdził, że ruch to naturalna potrzeba ludzkiej aktywności. Dzięki niemu uczymy się nawiązywać kontakt z otaczającym światem. Laban twierdził, że nasze najważniejsze potrzeby związane są z ruchem - odprężeniem, ekspresją i tworzeniem, mało tego, uważał, że wszystkie one mogą być zaspokojone w tańcu.

Taneczna terapia

„W tańcu możesz sobie pozwolić na luksus bycia sobą"

Paulo Coelho „Czarownica z Portobello"

Jedną z możliwości terapii poprzez taniec jest choreoterapia. Stosuje się w niej taniec naturalny, ekspresyjny, twórczy. Opiera się na ruchu przy muzyce, opartym na improwizacji uczestników. Podczas terapii mogą być wykorzystane tańce w kręgu, tańce etniczne, elementy medytacji czy twórczej ekspresji. Głównym celem choreoterapii jest zwiększenie świadomości ciała oraz stymulowanie fizycznej i psychicznej aktywności.

Choreoterapia osiąga to poprzez:

- wspieranie osobistego rozwoju,

- pomoc w rozładowaniu i zrozumieniu nagromadzonych emocji,

- poprawę koordynacji psychoruchowej,

- uwrażliwienie na komunikację i kontakty społeczne,

- podnoszenie poczucia pewności siebie,

- akceptację swoich możliwości i ograniczeń,

dancer W terapii tańcem główny nacisk kładzie się na doświadczanie ciała i umysłu w ruchu. Jednak nie chodzi tu o ruch oparty na wyuczonych krokach i sekwencjach, ale o autentyczny, wypływający prosto z wnętrza i kierowany impulsami ciała. Czasami przypomina szaleństwo rozbrykanych dzieciaków w przedszkolu, czasami pełną skupienia medytację czy radosną zabawę. Terapia tańcem ma być dla nas relaksem, przynieść głębokie odprężenie, pozwolić na bezpieczne wyrażenie uczuć i emocji.

Ogromnym plusem choreoterapii jest fakt, iż aby w niej uczestniczyć nie trzeba być wspaniałym tancerzem, wystarczy zapał i energia. Technika i umiejętności zupełnie nie mają znaczenia. Ograniczenia nie stanowi wiek czy stan zdrowia, może w niej uczestniczyć każdy.

Choreoterapia posłuży każdemu. Ale w szczególności polecana jest osobom które:

- nie umieją adekwatnie wyrażać swoich emocji lub ciężar przeżyć jest dla nich tak wielki, że nie umieją go wyrazić słowami,

- postawą, sylwetką czy sposobem poruszania się manifestują swoje problemy,

- czują ciągłe napięcie, wynikające zarówno z zaburzeń w sferze psychoruchowej jak i na tle lękowym,

- mają zaburzony obraz własnego ciała,

- czują opór przed bliskim, fizycznym kontaktem z drugą osobą,

- żyją w stresie,

- pragną lepszego kontaktu z samym sobą

29 kwietnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Tańca. Jego celem jest zwrócenie uwagi na międzynarodowy charakter tańca jako języka ciała, pozwalającego na komunikację w globalnej wspólnocie różnych wyznań i kultur.

Pomyśl, może jest to dobry dzień, aby taniec stał się Twoją pasją?

Aneta Barta

| Dodaj do ulubionych

Udostępnij |

Komentarze (1)

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Ela napisał(a)
27.05.2010, 21:52

zgłoś nadużycie

Moja ulubiona forma terapii.W tańcu możemy pozwolić sobie na luksus bycia sobą,nasz umysł zaczyna tracić swoją zdolność kontroli,a ciałem zaczyna rządzić serce.Wszystko co chcę powiedzieć,mogę wyrazić tańcem,wtedy jest to proste i łatwe.Taniec daje radość,chwilowe wyzwolenie od rzeczywistości.Jest jak życie,czasem daje chwilowe szczęście,potem ból i cierpienie.Tańcząc czujemy,że żyjemy.Taniec to ruch,ruch to życie.