Dobrze we dwoje, a we troje już w tłumie

autor: Paweł Wójcik , źródło: Plasterek.pl, foto:flickr.com, autor:Tambako the Jaguar

brak oceny

animalsDobrze we dwoje, a we troje już w tłumie

O przewadze, jaką posiada współpraca dwojga tylko partnerów nad ich większą liczbą przekonali się eksperymentalnie profesor Adrew Colman (University of Leicester) z trzema doktorami do pomocy. Dzielą się oni z nami swoją wiedzą w nadchodzącym numerze „Cognitive Psychology". Przykładowa dwójka naukowców, Scott S. Wiltermuth i Chip Heath, obaj ze Stanford University, sprawdziła wpływ wspólnych, zsynchronizowanych czynności na współpracę w obrębie dużej grupy ludzi. Wybrali oni czasopismo „Psychological Science", by światu ogłosić swoje konkluzje.

Seria bardziej lub mniej skomplikowanych doświadczeń w grupach o różnej liczbie uczestników przekonała badaczy pod kierownictwem Colmana, że dwie osoby mogą współpracować w oparciu o samą tylko intuicję, ale gdy grupa ma troje lub więcej członków, wyraźne i jasne porozumienie staje się konieczne jako warunek możliwości współpracy. W najłatwiejszym do opisanie eksperymencie finansowy zysk lub strata każdego gracza zależały od przyciśnięcia jednego z dwu klawiszy; przyciskający przy tym nie wiedział, że rezultat naprawdę zależy od tego, co zrobi drugi z graczy. Gdy było tylko dwu uczestników, po jakimś czasie zysk obu zaczynał rosnąć. Jeżeli zaś w grze brało udział trzech lub więcej partnerów, wynik zależał od losu. Dwu więc ekonomicznych partnerów może pozwolić sobie na niedomówienia, ale gdy zaproszą trzeciego inwestora, dokładna umowa to najlepsza droga do sukcesu. Małżeńskim zaś parom jest raczej wiadomo, że małżeński trójkąt im zwykle nie służy.

Nie tylko zresztą umowa poprawia współpracę w dużej grupie ludzi; także wspólna, zsynchronizowana aktywność ma potencjał poprawić osiągnięcia zespołu. Żołnierska musztra, zjednoczony śpiew zgromadzenia wiernych czy wreszcie wspólne odśpiewanie narodowego hymnu to przykłady zbiorowych działań poprawiających późniejszą współpracę. Wiltermuth i Heath dzielili studentów na dwie grupy, by jednej tylko dać możliwość zsynchronizowanej aktywności. Mógł to być spacer w rytm lub swobodny, albo słuchanie muzyki przez słuchawki wraz z rytmicznymi gestami rąk do tej samej melodii lub do innej. Niezależnie co uczestnicy eksperymentu robili razem w sposób zsynchronizowany, ich współpraca w giełdowej grze, w której zysk każdego zależał od współpracy wszystkich członków zespołu był większy, niż w grupach, które nie przeprowadziły podobnego, najwyraźniej budującego poczucie jedności i solidarności, ćwiczenia. Społeczności i inne wspólnoty mają więc dużo do zyskania dzięki obecności żywych rytuałów tak świeckich, jak i o charakterze religijnym. Naukowcy spekulują nawet, że wspólne obrzędy mogły mieć wpływ na przetrwanie lub zagładę dawnych cywilizacji i innych grup etnicznych, politycznych czy religijnych. 

Jeżeli da się coś dla par małżeńskich zasugerować na podstawie obydwu badań, to byłby to wspólny taniec lub aerobik, które mogą mieć pozytywny wpływ na ich wzajemne relacje, a nie tylko na zdrowie ich ciał.

 

(źródło: www.sciencedaily.com, 02.02.2009 i 28.10.2010)

 

| Dodaj do ulubionych
Udostępnij |

Komentarze (0)

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie ma jeszcze komentarzy

Wyślij artykuł znajomemu

E-mail odbiorcy:

Twoje Imię i Nazwisko (nick)

Twój e-mail