Zdrowie

Wśród stereotypów o starości funkcjonuje taki, że mózg nie zmienia się w dorosłości i pozostaje takim, jaki się ukształtował w okresie rozwojowym. Jeszcze jeden stereotyp, który wiąże się z poprzednim to taki, że rozwój mózgu jest zdeterminowany genetycznie i nie ma się na niego wpływu. Trzeba powiedzieć wprost, że oba przekonania mijają się z prawdą całkowicie. Do wyjaśnienia tego jak naprawdę jest z tym już „ukształtowanym" vel dorosłym mózgiem proponuję sięgnąć po wciąż mało rozpowszechniony termin neuroplastyczność. 

Jeśli masz kłopoty z pamięcią, to znaczy, że zaczyna się demencja! - to kolejny stereotyp na temat starości. Chcąc precyzyjnie potraktować takie twierdzenie, to należy zaznaczyć, że kłopoty z pamięcią pojawiające się z wiekiem, a tym bardziej nasilające się w szybkim tempie mogą być jednym z pierwszych symptomów demencji. Mogą jednak być symptomem również innych problemów psychofizycznych. Ten stereotyp zatem to częściowa prawda i częściowy fałsz.

Ludzka pamięć została podzielona na kilka odrębnych rodzajów pamięci, które ściśle ze sobą współpracując tworzą złożony system zbierania, gromadzenia, przechowywania, łączenia i wydobywania danych. Ten podział wynika przede wszystkim z zaobserwowanych metodami naukowymi mechanizmów funkcjonowania ludzkiego mózgu. Chodzi w tym funkcjonowaniu o to, że w zależności od rodzaju czynności umysłowej związanej z pamięcią uruchamiają się określone struktury mózgu, ale także o to jaką drogę neuronalną pokonują informacje zbierane przez nasze zmysły. Funkcjonujemy bowiem w nieustannej interakcji z otoczeniem i poznanie sposobu przetwarzania zbieranych z otoczenia informacji pozwala ustalić ich drogę oraz sposoby ich gromadzenia.

Czy mózg czeka na śmierć?

Jednym z najpowszechniejszych stereotypów na temat starzenia się i starości jest ten, w którym z pełnym przekonaniem mówi się o tym, że człowiek na starość „cofa się w rozwoju". Tymczasem człowiek może cofać się jedynie wtedy, gdy podejmuje decyzję o wycofaniu się lub niezależnie od swojej woli zachoruje na poważną chorobę neurodegeneracyjną. O chorobach na starość i ich skutkach będzie kiedy indziej. Teraz przyjrzyjmy się człowiekowi, który nie choruje, a po prostu starzeje się. Na początek warto poznać kilka podstawowych faktów na temat najważniejszego dla naszego życia organu.

Ostatnio usłyszałam tezę, że ludzie bardziej boją się wystąpień publicznych niż własnej śmierci. Nawet jeśli nie zgadzamy się z tym stwierdzeniem, przyznamy raczej, że wystąpienia publiczne są jedną z najbardziej stresujących czynności, jaką większość  z nas przynajmniej raz w życiu musiała wykonać (...). Pocieszający jest fakt, że silna trema trwa najczęściej maksymalnie 3-4 minuty, niezależnie od długości wypowiedzi. Należy pamiętać, że ze stresem nie można walczyć, jest on naturalnym elementem naszego życia, ważną informacją  dla nas, płynącą z naszego organizmu. Dlatego warto mu się przyjrzeć i przeanalizować, jakie objawy i jakie działania stresu obserwujemy u siebie. Dzięki temu łatwiej nam będzie skutecznie nim zarządzać.

Oto pewna staruszka: Ma 80 lat. Po pięćdziesiątce zaczęła mieć problemy z krążeniem objawiające się pękaniem naczynek, puchnięciem i niewyjaśnionymi, otwierającymi się i gojącymi co jakiś czas ranami na stopach. Traktowała sprawę powierzchownie stosując jedynie opatrunki. W wieku 65 lat wymieniono jej staw biodrowy, bo spróchniał. Objawy dotyczące stóp zaczęły stopniowo przechodzić na łydki i uda. Zdiagnozowano zakrzepicę. Ujmując rzecz w skrócie, choroba polega na tworzeniu się w żyłach głębokich nóg zakrzepów, które powodują zatrzymanie krążenia w danej okolicy....

Portret psychologiczny osób chorujących od dzieciństwa na astmę oskrzelową jest złożony. Proces kształtowania się osobowości takiego dziecka przebiega w innych, niż u większości rodzin, warunkach. Są to warunki choroby przewlekłej, groźnej dla życia i determinującej ostrożność w kontaktowaniu się ze światem zewnętrznym. Astma bowiem jest chorobą, która wchodzi w ścisłą symbiozę z emocjami. Mimo wielu dowodów na to, że emocje w astmie oskrzelowej odgrywają dużą rolę, to nie udało się do dziś bezsprzecznie dowieść istnienia tzw. „osobowości astmatycznej". Może to kwestia czasu, a może nigdy do tego nie dojdzie. Udało się natomiast dowieść, że astmę oraz jej konsekwencje emocjonalne warto rozpatrywać w kontekście całej rodziny, a nie tylko chorującego na nią dziecka.

Im większy jest nieświadomy ból kobiety, która jest matką, tym większe ryzyko, że część tego bólu przeleje ona w jakiś sposób na relację ze swoim dzieckiem. Jeśli dziecko będzie chorowało, to matka z deficytem uwagi może nieświadomie „korzystać" z choroby dziecka, by wreszcie być pozytywnie zauważaną w otoczeniu, a zwłaszcza przez najważniejsze dla niej osoby. W ten sposób córka, która dla swoich rodziców (w swoim odczuciu i być może nie tylko) była dzieckiem mało zaradnym i mało zdolnym, może w dorosłości stać się dzielną, opiekuńczą i silną matką swojego chorującego dziecka. Słowem, czego dobrego kobieta nie doświadczyła w relacji ze swoimi rodzicami, gdy sama była dzieckiem, może zacząć doświadczać, gdy ma własne dziecko.

Poznawcze strategie radzenia sobie  z depresją

Terapia  poznawczo-behawioralna,  której  celem  jest  wyleczenie  depresji,  wymaga długoterminowego działania na wielu płaszczyznach. Należy bowiem zacząć od wyeliminowania  różnych  czynników podtrzymujących  depresję.  W  późniejszych  zaś stadiach  leczenia  dobrze  jest  się  zmierzyć  z  własnymi  rdzennymi  przekonaniami, gdyż to one przede wszystkim są odpowiedzialne za pojawienie się depresji. Istnieją  cztery  podstawowe  techniki,  które  służą  do  konfrontowania  negatywnych myśli automatycznych:

W psychologii funkcjonuje pojęcie „dostępności emocjonalnej". Odnosi się ono do poziomu bliskości emocjonalnej na jaki dana osoba w relacji z drugim człowiekiem może i/lub umie sobie pozwolić. Chodzi o poziom dostrojenia emocjonalnego, które sprawia, że poprawnie odczytujemy własne oraz czyjeś stany emocjonalne. Jest to możliwe dzięki odpowiedniemu poziomowi dostępności do własnych mechanizmów emocjonalnych. Dla kontaktu z emocjami drugiego człowieka ważny jest kontakt z własnymi emocjami. Dla każdego z nas własne emocje są mniej lub bardziej dostępne (świadome lub nie). Od tego jak dużą dostępność będziemy mieli do własnych stanów emocjonalnych zależy to, jak będziemy dostępni emocjonalnie dla siebie, ale także dla drugiego człowieka.

Matka dla każdego z nas jest najważniejszą osobą, zwłaszcza w najwcześniejszym dzieciństwie. To w relacji z matką właśnie, w pierwszych latach swojego życia uczymy się własnego wzorca regulowania emocji. Ten ukształtowany w relacji z matką w dzieciństwie wzorzec będzie stanowił w naszym późniejszym życiu podstawę wszystkich naszych stanów i relacji emocjonalnych. Czym dokładnie jest i jak w relacji z matką kształtujemy własny wzorzec regulowania emocji wyjaśniam w „Symbiotycznej więzi astmatycznej cz. 6". Rozpoczęty w poprzednim artykule wątek relacji matki ze swoim chorującym na astmę oskrzelową dzieckiem warto rozwinąć o samą postać matki.

Astma oskrzelowa jest ściśle powiązana z emocjami. Gdy dziecko od najwcześniejszych lat choruje na astmę, to rola jego rodziców w emocjonalnym przebiegu choroby staje się dla jego przyszłej konstrukcji psychicznej jeszcze ważniejsza. Żeby lepiej zrozumieć wpływ opiekuna na emocje dziecka chorego na astmę, warto poznać podstawowy mechanizm uczenia się oraz kształtowania emocji w pierwszych latach życia każdego z nas.

Każda metoda leczenia niepłodności musi być poprzedzona postawieniem diagnozy czyli określeniem przyczyny niepodłości. W zależności od  tego, gdzie ta przyczyna leży, dobiera się takie środki i sposoby leczenia, które pozwolą kobiecie na zajście w ciążę. Każda przyczyna pociąga za sobą konkretny sposób leczenia, a ten z kolei wywołuje mniejsze bądź większe obawy, lęki  oraz stres u leczonej pary. O metodach leczenia niepłodności i aspektach emocjonalnych z nimi związanymi opowiada Dr n. med. Bartosz Chrostowski- specjalista ginekolog-położnik.

Przez lata walki z niepłodnością wyobrażaliście sobie swoje dziecko i Was jako szczęśliwych rodziców. Udało Wam się przejść przez skomplikowane procedury diagnostyczne oraz cały ciężki i długotrwały proces leczenia. Macie już przygotowane odpowiedzi na wszystkie nieczułe pytania i uwagi od znajomych. Wszyscy dookoła otoczeni są gromadką dzieci,  a Wy już nie możecie tego znieść.

Może wydawać się to okrutnym żartem, ale przez pierwsze dziesięć lat aktywności seksualnej tak bardzo staramy się unikać ciąży, a kiedy 10 lat później staramy się o dziecko odkrywamy, że to wcale nie jest takie łatwe... Dla mnóstwa par, które mają do czynienia z potwierdzoną niepłodnością lub się jej obawiających ten żart wcale nie jest śmieszny.

Wynajmę lub pragniemy wynająć, to dość pospolite słowa, wskazujące na chęć zawarcia obustronnej transakcji na usługę wynajmu, za odpowiednie wynagrodzenie i przy spełnieniu z góry założonych ustaleń. Przy takiej transakcji dobrze jest podpisać umowę, najlepiej prawną w obecności notariusza, aby żadna ze stron nie mogła się wycofać zostawiając tę drugą na lodzie. W takich transakcjach nie ma nic dziwnego, zawierane są bardzo często, no i cóż z tego, że przedmiotem wynajmu jest macica.

Jednym słowem: bardzo. Badania wykazały, że kobiety z problemem niepłodności wykazują podobny poziom lęku i depresji co osoby chore na raka, choroby serca, czy HIV.  Prokreacja jest najsilniejszym ludzkim instynktem. Zarówno uwarunkowania genetyczne, jak i społeczeństwo, wywierają swoistą presję na posiadanie dziecka. Człowiek w takiej sytuacji może czuć się bardzo samotny.

Atak duszności jako traumatyczne przeżycie dla chorującego na astmę oskrzelową dziecka oraz dla jego najbliższych jest czynnikiem istotnie wpływającym na rozwój emocjonalny chorego. Regularne przeżywanie traumy duszenia się skutkuje u rozwijającego się dziecka podwyższonym poziomem lęku i większą, niż u dzieci zdrowych wrażliwością na sygnały płynące z ciała i otoczenia. Astma jako choroba przewlekła determinuje inny, niż u dzieci zdrowych styl życia. W codzienności astmatyka dominuje bowiem uważność na sytuacje stresujące jako niosące zagrożenie dusznością.

Wśród par borykających się z niepłodnością u około 10 - 20%  nie udaje się stwierdzić jej przyczyny.  Nie można znaleźć żadnych medycznych czynników, które wskazywałyby na przyczynę  niemożności poczęcia dziecka. Co wtedy? Czasami takie pary szukają wówczas pomocy u psychoterapeuty, licząc na to, że to on wytłumaczy dlaczego nie mogą cieszyć się upragnionym maleństwem. A co w takiej sytuacji może zrobić psychoterapeuta? Na to pytanie odpowiedziała Pani Monika Bargiel-Dyga, psychoterapeutka pracująca z parami zmagającymi się z niepłodnością.

Skoro astmatyk zaprzecza temu kim jest, by radzić sobie z bólem, to nasuwa się pytanie jakim siebie zaczyna astmatyk widzieć, żeby przeżyć w rodzinie i społeczeństwie...? 

Astmatyk zaczyna widzieć siebie idealnym, a w każdym razie zaczyna nieświadomie zmierzać do stanu, w którym będzie mógł czuć, że jest w czymś lepszy, niż inni. Ludzie chorujący na astmę od dzieciństwa, w pierwszej kolejności wykształcają w sobie mechanizm zaprzeczania, ale w następnej kolejności kształtują w sobie mechanizm idealizacji.

Obecnie niepłodność dotyka około 9% par starających się o dziecko, z czego tylko 22% jest leczonych. Jest to choroba, którą jak twierdzi dr n. med. Bartosz Chrostowski z Centrum Medycyny Rozrodu ARTVIMED można, a wręcz należy leczyć. Bo niepłodność to choroba, która swym spektrum dotyka nie tylko osobę borykającą się z tym problemem, ale również jej partnera/partnerkę, rodzinę, przyjaciół, środowisko pracy, a w konsekwencji odbija się na funkcjonowaniu w społeczeństwie.

Mechanizm obronny - zaprzeczanie

U ludzi, którzy chorują na astmę oskrzelową od dzieciństwa, obserwuje się dwa silne mechanizmy radzenia sobie z chorobą. Pierwszym z nich jest zaprzeczanie istnieniu poważnej choroby i cierpienia z niej wynikającego. Zaprzeczanie jest ważną strategią radzenia sobie z cierpieniem u każdego człowieka, ale nie zawsze jest strategią dominującą. Zaprzeczamy bolesnej prawdzie, bolesnej chorobie czy bolesnym wydarzeniom, w których musimy uczestniczyć. Zaprzeczamy wtedy, gdy poziom bólu w danym momencie przekracza nasze subiektywne przeczucie związane z tym, czy zdołamy temu bólowi stawić czoło.

Astma oskrzelowa jest chorobą przewleką i nieuleczalną. Rodzi to szereg konsekwencji związanych z reakcjami adaptacyjnymi na tę chorobę. Tym bardziej, gdy pojawiła się już w dzieciństwie.

Pomyślmy przez chwilę o zwykłej infekcji. Każdy z nas ma swoje reakcje na fakt, że choruje. Kiedy dopada nas przeziębienie możemy ignorować jego objawy związane z katarem, kaszlem, ogólnym osłabieniem i mimo ich uporczywości lekceważyć ich istnienie. Wykonywanie codziennych obowiązków staje się trudniejsze, bo kosztuje więcej energii, ale możliwe, bo można sięgnąć po doraźnie działające preparaty łagodzące objawy. Tym łatwiej stosować nam wtedy „technikę" bagatelizowania, np. przeziębienia.

Gdy za oknem widzimy jesienną szarugę,a temperatura na dworze zupełnie nie przypomina tej wakacyjnej, może ogarnąć nas melancholia, doświadczymy spadku energii, a nasza zdolność koncentracji i gotowość do podejmowania wyzwań spadnie do poziomu zerowego. I nie ma w tym nic złego, każdy ma prawo do gorszego dnia i spadku formy.Jednakże, kiedy taki stan się przedłuża, a w naszą codzienność wkrada się bezsens i pustka, powinien to być dla nas sygnał alarmowy. O tym jak go nie przegapić i co zrobić, kiedy nasze codzienne życie przestaje nas cieszyć rozmawiałam z psychoterapeutą Panem Arkadiuszem Lewy.

Jak współczuć osobie chorej na depresję, skoro nic jej nie dolega?

Współczucie, to jedna z najbardziej ludzkich cech, jest wyrazem naszego człowieczeństwa. Na ogół współczucie odczuwamy wobec osób, z losem których możemy się w pewien sposób zidentyfikować, na przykład z przerażoną ofiarą napadu rabunkowego, zrozpaczoną matką, która w wypadku straciła dziecko, znajomym, który stracił wszystkie oszczędności życia,  czy z bliskim, który stanął twarzą w twarz z ciężką chorobą. Większość z nas w takich sytuacjach próbuje sobie wyobrazić, jak moglibyśmy się czuć, gdyby podobne doświadczenie było naszym udziałem.

Astma oskrzelowa, to jedna z najczęściej występujących w świecie zachodu chorób przewlekłych. Medycznie rzecz ujmując, traktuje się ją jako chorobę zapalną. Ma ściśle określone objawy organiczne, choć często traktowana jest także jako choroba psychosomatyczna, czyli mająca podłoże w psychice. Nie ma co do tego pewności i jednoznacznych na to dowodów. Dlatego astma należy do jednych z najbardziej tajemniczych chorób, bo od ponad 2500 lat nie znane są prawdziwe przyczyny jej powstawania. 

Wywyiad z prof. JACKIEM BOMBĄ - kierownikiem Kliniki Psychiatrii Dzieci i Młodzieży CMUJ. Pokolenie dzisiejszych nastolatków częściej niż wcześniejsze płaci depresją za dojrzewanie. Prof. Jacek Bomba w latach 1981-1985 przeprowadził badania, z których wynika, że na depresję cierpiało prawie 20% siedemnastolatków. Z badań przeprowadzonych w Gdańsku i Koszalinie przez prof. Hannę Jaklewicz z Uniwersytetu Gdańskiego wynika, że zaburzenia depresyjne występują u blisko 50% szesnasto- i siedemnastolatków z liceów oraz u 65% ich rówieśników ze szkół zawodowych. 25% wymagało leczenia.

Ludzie dzielą się ta tych co kochają jesień i na tych co jej nienawidzą. Tak, upraszczam, ale to bardzo szczególna pora roku. Jakoś nie mówi się o depresji letniej ani zimowej, a o jesiennej. Szara, bura i ponura aura sprzyja dołkom psychicznym. Melancholijny nastrój wygania gdzieś cały zapał do działań twórczych. Brakuje nam energii. Co z tym zrobić? Widzę dwie opcje. Pierwsza to akceptacja stanu rzeczy. Druga to podjęcie konkretnych działań, by podnieść sobie energię. Przyjrzyjmy się im obu, bo tak naprawdę wcale się nie wykluczają.

Kiedy za oknem ciągle pada deszcz, a słońca jak na lekarstwo, nasz nastrój spada szybciej, niż słupek rtęci w termometrze. Dzieje się tak,  ponieważ w dużej mierze, to  światło słoneczne reguluje nasz zegar biologiczny. Nasz organizm funkcjonuje w rytmie dnia i nocy, ciemności i światła, zimna i ciepła. Od zarania dziejów naszą aktywność wyznaczały pory roku, miesiąca, tygodnia i doby, dzięki czemu wykształciliśmy w sobie umiejętność pozwalająca nam uporać się ze zmianami towarzyszącymi przemijaniu kolejnych miesięcy.

Jak oswoić stres?

Lista wydarzeń wywołujących najsilniejszy stres jest inna dla każdego z nas. W czołówce mogą się znaleźć egzaminy, rozmowa o pracę lub jej utrata, własny ślub lub rozwód, przeprowadzka, długa podróż, konflikty z najbliższymi, ale i wystąpienie przed dużą publicznością, zabranie głosu w dyskusji, nawiązanie nowego kontaktu towarzyskiego, załatwienie trudnej sprawy urzędowej. Mówimy, że niektórzy ludzie potrafią w takich momentach „zachować twarz", podczas gdy inni „tracą głowę".  Jak to się dzieje, że te same sytuacje dla jednych stanowią wyzwanie i przygodę, a dla drugich ryzyko i zagrożenie?

W niniejszej publikacji określenia „zaklęcia" użyłam w paradoksalnym znaczeniu, gdyż słowo to, powtarzane jak tantry, nie tyle jest „sposobem leczenia chorób i unikania "zła", co raczej oznacza funkcjonowanie chorych w „zaklętym" sposobie myślenia i zachowania. W takim rozumieniu chore funkcjonują według pewnych własnych przekonań i schematów poznawczych, które implikują powtarzające się autodestrukcyjne zachowania. Również pewne określone sytuacje zewnętrzne wywołują powtarzający się sposób funkcjonowania, który podtrzymuje objawy choroby.

W takim rozumieniu, „zaklęcia" paradoksalnie nie „odpędzają", lecz „przyciągają", stanowiąc warunki wspierające bulimię.

W czasach plemiennych oraz  w obecnie istniejących kulturach pierwotnych zdrowie seksualne oznacza, poza sprawnością seksualną (zdolnością do odbycia stosunku seksualnego), przestrzeganie plemiennego tabu, wierność normom społecznym i tradycji. Wszelkie zaburzenia seksualne postrzegane są jako efekt działania sił nieczystych, magii, bądź rzucenia klątwy. Leczeniem zajmują się szamani i czarownice, a polega ono najogólniej mówiąc na wezwaniu dobrych duchów, aby te z kolei przepędziły „czarne moce".

Seksualność człowieka - temat poruszany na każdym kroku, w większości reklam telewizyjnych i w wielu gazetach a jednocześnie dla wielu nadal temat tabu, temat, który czasami nie istnieje...

Brak lub utrata potrzeb seksualnych jest dysfunkcją częściej dotyczącą kobiet, choć zdarza się również u mężczyzn. Polega na braku lub spadku potrzeb seksualnych, zainteresowań seksualnych, zachowań masturbacyjnych, snów erotycznych. 

Co to jest seks? - niby każdy to wie, a jeżeli nawet nie potrafi podać definicji, to w praktyce może radzić sobie całkiem dobrze. Chociaż powszechność seksu czyni go stałym elementem naszego życia, mało kto zadaje sobie pytanie, czym on dla nas  jest?  Próbując znaleźć odpowiedź, zacznę niejako od drugiej strony. Nie będę się zastanawiać czym seks jest, ale spróbuję znaleźć odpowiedź na pytanie - czym być nie powinien? 

Uzależnienie od środków psychoaktywnych (narkotyki, alkohol, dopalacze) dzieci i młodzieży to obecnie  jedno z największych zagrożeń. Już dawno zażywanie narkotyków czy upajanie się alkoholem straciło swój marginalny charakter. Teraz „bycie na haju" jest po prostu trendy. Problem uzależnienia dotyka coraz młodsze dzieci. Już nie budzi zdziwienia 12 latek na odwyku. Dlaczego tak się dzieje? Skąd się bierze „fascynacja" młodych ludzi środkami odurzającymi? Próby odpowiedzi na te pytania podjął się dr n. med. Wojciech Śledziński specjalista psychiatra, pracujący na co dzień  w Centrum Zdrowia Psychicznego i Terapii Uzależnień.

Według raportu Głównego Urzędu Statystycznego, ponad milion Polaków pracuje ponad 12 godzin dziennie, blisko milion dwieście tysięcy osób zatrudnionych jest w więcej niż jednym miejscu pracy, ponad 80% pracowników przyznała, że zostaje w pracy po godzinach przynajmniej raz w tygodniu. Przeciętnie spędzamy w pracy 48 godzin tygodniowo (powinno to być 40), ale to i tak niewiele w porównaniu z rekordzistami w tej dziedzinie, którzy pracują nawet 60 godzin tygodniowo.

Kiedyś w gabinecie psychologicznym usłyszałam, że nie mam depresji tylko hipochondrię? Jak leczyć hipochondryka, któremu ubzdurało się, że ma depresję? Czy taka osoba może, np. po roku czasu, gdy ten stan się utrzymuje, faktycznie narobić sobie dużo złego "w głowie", tkwiąc w tym stanie? Na pytanie, kim jesteś? odpowiadamy zwykle automatycznie, bez zastanowienia podając swoje imię. Dodajemy później inne istotne, naszym zdaniem treści, pozwalające zidentyfikować nas, włożyć w jakąś szufladkę. Lubimy też czuć się wyjątkowymi, niepowtarzalnymi jednostkami. W tym też celu dorzucamy informacje, które nie pozwolą na mylenie nas z kimś innym. 

Planowanie urlopu- długo wyczekiwany czas bez zmartwień czy przyczyna dodatkowego stresu?

Dla większości z nas urlop wiąże się z nadejściem tych wymarzonych chwil, kiedy to możemy wypocząć, poświęcić czas sobie i swoim bliskim. Samo planowanie wypoczynku wzbudza w nas często ekscytację, podniecenie, ale u niektórych również negatywnie odczuwane napięcie. Badania naukowe, przeprowadzone przez dwóch amerykańskich psychiatrów, Holmesa i Rahe'a, ukazały najczęstsze i najważniejsze zdarzenia życiowe wywołujące stres. Oceniali go oni na skali, przypisując danemu zdarzeniu lub sytuacji punkty. Na liście owych wydarzeń znalazł się także „urlop", w związku z czym warto trochę szerzej przedstawić wyniki ich badań.

„To tylko pewnego rodzaju przykrość nie być kochanym.

Prawdziwym nieszczęściem jest - nie kochać".

Albert Camus

Czym jest miłość? - Wszystkim. Uczuciem szczęścia, troską o drugą osobę, zmartwieniem, gdy czujemy się bezsilni, rozpaczą, kiedy zostajemy odrzuceni, lekarstwem na strach, ucieczką przed samotnością... . Nadajemy miłości magiczną moc.

Jedzenie jest częścią naszego życia, konieczną i bardzo ważną. Jeżeli spotkanie z przyjaciółmi to najlepiej przy grillu. Rodzinna uroczystość koniecznie przy suto zastawionym stole, a romantyczna randka nie może obejść się bez wyszukanej kolacji. 

O roli jedzenia w naszym życiu, zajadaniu problemów i traktowania go jako substytutu niezaspokojonych potrzeb rozmawiałam z psychoterapeutką nurtu Gestalt Panią Renatą Procak.

Termin placebo wywodzi się z łaciny i oznacza „spodobam się". W dawnych czasach, kiedy medycyna nie dysponowała jeszcze tak dużą ilością medykamentów czy zabiegów leczniczych jak dzisiaj, placebo oznaczało miksturę zapisywaną pacjentowi po to, by mu się przypodobać, by czuł, iż lekarza naprawdę interesuje stan jego zdrowia i samopoczucie. Współczesna medycyna definiuje placebo jako substancję leczniczą lub zabieg, które z czysto medycznego punktu widzenia nie mają wpływu na stan pacjenta, a są stosowane jako terapia lecznicza.

Taniec jest jedną z rzadkich dziedzin działalności ludzkiej, gdzie człowiek angażuje bez reszty - ciało, duszę i umysł. Jest doskonałym środkiem poznania samego siebie, sposobem na osobisty rozwój, uzewnętrznieniem skrywanych emocji. Może być  również istotnym elementem terapii ze względu na jego dwa kluczowe elementy. Pierwszy to ruch, który znosi napięcie mięśniowe, emocjonalne, daje odprężenie, pobudza wydzielanie serotoniny - hormonu szczęścia.  Drugi to dotyk, który pełni funkcję komunikacyjną. Dzięki niemu możemy przekazywać informacje i emocje oraz otworzyć się na drugiego człowieka.

Każdy z nas doświadcza negatywnych wydarzeń życiowych. Rozstanie, utrata pracy, choroba, spotkanie się z krytyką, wypadek, konflikt z bliskimi lub współpracownikami - można by jeszcze wymieniać. Nie ma co się oszukiwać, że uciekniemy od nieprzyjemnych stron życia - i nie o to w tym wszystkim chodzi. Ważne, żebyśmy nauczyli się przekształcać to, co nas spotyka w coś wartościowego dla naszego rozwoju.

Do Świąt Wielkanocnych pozostało już tylko kilka dni. To dosłownie ostatni moment na rozpoczęcie przygotowań (moim zamiarem nie jest bynajmniej straszenie tych, którzy w tej kwestii są jeszcze „daleko w lesie"). W przerwie pomiędzy sprzątaniem (miejsc, do których nikt nigdy nie zagląda),  a gotowaniem góry jedzenia (którego nikt nie będzie w stanie zjeść) zapraszam na chwilę relaksu przy pisankach.

Wiosna za oknem święta za pasem. Najlepsza pora na zabranie się za porządki!!!  Pewnie dla wielu z Was sprzątanie, to kolejny obowiązek, syzyfowa praca, strata czasu, ciężka harówka (każdy może dodać swoje określenie). Jednak wieloletnie badania, oparte na wywiadach i obserwacji, pokazują, że myjąc podłogę, trzepiąc dywany czy pucując szklane przedmioty wprowadzamy harmonię i ład nie tylko do naszego mieszkania, ale także do naszej duszy. Okazuje się, że sprzątanie może mieć walory terapeutyczne.

Jeśli ktoś, chciałby dowiedzieć się czegoś o domowych sposobach na grypę albo szuka porady na przewlekły katar, to przykro mi, ale nie o tym będzie ten artykuł. Choć sezon jak najbardziej przeziębieniowy i takie porady mogłyby cieszyć się zainteresowaniem, to jednak zaryzykuję i przedstawię nieco inny temat. To, o czym chcę napisać, to zmiany, jakie dzieją się w nas, gdy doświadczamy choroby. Trudnej, przewlekłej czy nieuleczalnej.

17.02. ŚWIATOWY DZIEŃ KOTA

Wyobraź sobie, wracasz do domu po ciężkim dniu. Zdenerwowany bo w pracy kołowrotek (zresztą jak zawsze), zmęczony bo po kolejnej zarwanej nocy (nie ostatniej), sfrustrowany bo znowu nie udało Ci się wszystkiego załatwić (gdyby tak doba miała 48 h), obolały bo stare urazy znowu się odezwały. Przekręcasz klucz w zamku, otwierasz drzwi, a tu na Twoje spotkanie wybiega on. Ociera się o Twoje nogi prężąc grzbiet i rozkosznie mruczy domagając się pieszczot.

„Wśród ludzi jest się także samotnym".

Antoine de Saint-Exupery, Mały Książe

Spotkałam w swym życiu ludzi samotnych, którzy samotnie wcale się nie czuli, spotkałam i takich, którzy w otoczeniu rodziny i przyjaciół cierpieli z powodu osamotnienia. Samotność nie wybiera, może spotkać każdego z nas-malucha, który nie zna miłości rodziców, nastolatka zaszczutego przez grupę rówieśniczą, młodą kobietę, która przypomina „kościotrupa", ale w lustrze nadal widzi spasionego prosiaka, mężczyznę, od którego świat wymaga by był romantyczny, zaradny, opiekuńczy, dobrze zarabiał ... no i koniecznie świetnie tańczył, staruszka, który przeżył już wszystko, nawet własne życie.

Cukrzyk żyje ze świadomością, że jego leczenie w ogromnym stopniu zależy od... niego samego. Świetny lekarz, dostęp do najlepszych leków nie pomogą, jeśli sam nie będzie się kontrolował. Dlatego cukrzyca jest chorobą bardzo obciążającą psychicznie pacjenta - u diabetyków depresja występuje trzy razy częściej niż u innych chorych.

Smutek, zniechęcenie, apatia, problemy ze snem, drażliwość, pesymizm, brak wiary w siebie to stany odczuwane przez większość ludzi. Każdy z nas miewa lepsze i gorsze dni. Każdemu zdarzy się chwila zwątpienia we własne możliwości. Bywa, że płaczemy z byle powodu. Taki stan nie trwa jednak długo. Zazwyczaj mówimy znajomym, rodzinie - mam doła, nic mi się nie chce. Po kilku dniach wszystko mija, a my zapominamy o tym i idziemy dalej.