Wielkanoc - zwycięstwo nadziei

autor: Aneta Barta , źródło: Plasterek.pl
brak oceny

Wielkanoc - zwycięstwo nadziei

Wielkanoc to najważniejsze i najstarsze święto chrześcijańskie, obchodzone w pierwszą niedzielę, po pierwszej wiosennej pełni księżyca. Choć dla nas święto to nieodłącznie związane jest z religią chrześcijańską, to jego źródła można upatrywać w pogańskich obrzędach antycznego świata.

Dlaczego Wielka Noc ?

Wielkanoc to nazwa święta typowa dla ludów słowiańskich. W Polsce przyjęła się wraz z przejęciem od Czechów wiary chrześcijańskiej. Swoją nazwę zawdzięcza cudowi zmartwychwstania Jezusa Chrystusa, które właśnie nastąpiło nocą. Jednak nazwa Wielkanoc nie tylko nawiązuje do pory, w którym cud się dokonał, ale również ma swoje symboliczne znaczenie. To przenośnia, w której życie Chrystusa porównano do światła niosącego ludziom miłość, a śmierć do nocy, która światło to zgasiła.

Odrodzenie - rytuał życia i śmierci

Wydarzenia Wielkiej Nocy splatają się z czasem równonocy wiosennej i pierwszej wiosennej pełni księżyca. Wynika to z faktu, iż we wszystkich cywilizacjach święta wiązały się cyklem księżycowym. Kult księżyca należy do najstarszych na świecie. Obrzędy z nim związane wplatały się w kanwę kolejnych wierzeń i religii, a jego fazy wytyczały większość wydarzeń.

Równonoc wiosenna, to znak nadejścia wiosny, która zwycięsko obejmuje ponownie nad światem, przynosząc wszystkim istotom żyjącym na ziemi nową nadzieję. Coroczne odradzanie się przyrody do życia, przypisywano nadprzyrodzonym siłom, mającym władze nad życiem i śmiercią. Wiązało się to z szacunkiem dla śmierci, która stanowiła nieodłączny element życia, a nawet jego dopełnienie.

Równonoc wiosenna już od czasów pogańskich była symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią, dobra nad złem. Ma to swoje odbicie w chrześcijaństwie i w obchodzonym przez nas święcie Wielkanocnym, gdzie zwycięski Chrystus pokonuje śmierć i zło, symbolizowane przez szatana.

Wielkanocne symbole

W antycznym świecie na czas równonocy wiosennej przypadała śmierć Adonisa, ukochanego bogini Afrodyty, który zginął rozszarpany przez rozjuszonego byka. Ogromna rozpacz bogini i jej gorące prośby kierowane do Zeusa, sprawiły, że ten pozwolił, by każdej wiosny Adonis mógł powracać na ziemię. Symbolem powrotu Adonisa były tzw. „ogródki Adonisa", małe doniczki, w których wysiewano rośliny o szybkim okresie wegetacji, takich jak owies czy rzeżucha.

Inna legenda, tym razem z kręgu kultury celtyckiej opowiada o bogini Ostar, która znalazła w śniegu rannego ptaka. Aby oclić mu życie zamieniła go w zająca. Przemiana nie udała się jednak w pełni, gdyż zając zachował zdolność znoszenia jajek i ogromnie tęsknił za lataniem. Jednakże jego wdzięczność bogini za ocalenie życia, była ogromna. Chcąc bogini podziękować złożył jej w ofierze zniesione przez siebie jajko. Bogini odwzajemniła się, obdarowując go niezwykłą szybkością, by nie tęsknił za lataniem. Ograniczyła również jego zdolność do znoszenia jajek. Od tej pory zając znosił je tylko raz do roku, wraz z nadejściem wiosny, ale za to przepięknie przyozdobione.

| Dodaj do ulubionych

Udostępnij |