Czy dziecko to człowiek?

Tagi:

Dr IWONA SIKORSKA jest specjalistą w dziedzinie psychologii klinicznej, nauczycielem akademickim, adiunktem w Instytucie Psychologii Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wieloletni psycholog szkolny, realizatorka licznych warsztatów dla młodzieży.

Pani dr Iwona Sikorska na portalu Plasterek.pl jest Ekspertem sprawującym pieczę nad merytoryczną poprawnością artykułów w zakresie tematyki rozwoju dziecka.

autor: Aneta Barta , źródło: Plasterek.pl

Klaps czuć na pupie, ale nie rani

Klaps czuć na pupie, ale nie rani

Kary, zwłaszcza te cielesne, to jeden z najczęstszych tematów poruszanych, kiedy mówimy o dzieciach. Mają tylu zwolenników, co przeciwników. Dla jednych rodziców stosowanie kar to podstawa wychowania, dla innych wychowanie to unikanie kar. Kary służą zachowaniu dyscypliny. Dyscyplina to inaczej wymagania, stawianie granic - niezbędne doświadczenie w procesie stawania się człowiekiem w pełni dojrzałym. Jeżeli w naszej relacji z dzieckiem jest wystarczająco dużo miłości, uwagi i szacunku, to dyscyplina nie zburzy szczęścia dziecka. Wręcz przeciwnie, będzie ona dla niego naturalnym elementem całej relacji z rodzicami. Aby tak było, musimy tylko pamiętać o dwóch zasadach: pierwsza - tyle wymagań, ile miłości i druga - nie wymagaj od dziecka więcej niż od siebie. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to całkiem proste zasady. Jednak tak nie jest. Często nie jesteśmy w stanie zobaczyć i prawidłowo ocenić naszych zachowań z boku i nieświadomie stajemy się dla dziecka złym modelem. A potem żądamy od niego, aby nie robiło tego, co sami robimy. To trochę tak jakbyśmy nie dawali dziecku jeść, a potem mieli pretensję, że jest takie chude. Nasza nieuwaga, wady i ograniczenia odbijają się w zachowaniu naszych dzieci jak w krzywym zwierciadle. Często karzemy dzieci za to, czego nauczyły się od nas samych.

Kara sama w sobie nie jest niczym złym. Dopiero karanie fizyczne, dawkowane na zimno, mające wymiar „egzekucji" jest złe, bo upokarzające. A upokorzenie to jedno z najbardziej niszczących doświadczeń dzieciństwa.

Kiedy dziecko wkłada Ci palec do oka, a ty odruchowo się odpędzasz i dziecko dostanie po łapach, nic mu nie będzie. Kiedy wyrywa ci się z rąk i biegnie prosto na jezdnię, a ty je łapiesz i w pierwszym odruchu wymierzasz klapsa, dziecko bardzo szybko o nim zapomni. W takich sytuacjach to emocjonalna wymiana informacji, ustalanie granic, które dziecko powinno przestrzegać. Ale kiedy mówisz , jak wrócimy do domu to tak ci spiorę dupsko, że na nim nie siądziesz, to jest to zapowiedź upokorzenia. Wówczas dziecko zapomina o tym czego kara ma dotyczyć, a jedyną rzeczą na jakiej się skupia to wizja tego, co je czeka.

←	Rodzic czy przyjaciel?

Spis treści, 1, 2, 3, 4, 5

Szanuj małego człowieka

→

| Dodaj do ulubionych

Udostępnij |

Komentarze (3)

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Anioleczekk78 napisał(a)
31.08.2010, 00:08

zgłoś nadużycie

Analizuje, analizuje te słowa i mozna byloby powiedziec, ze po części jego spostrzerzenia są słuszne. Jednak nadając pojęcie "ludzkie szczenię" nadaje dziecku cechy człowieczeństwa. Jezeli świety Augustyn twierdzi, ze dziecko to nie człowiek dopoki nieosiagnie pełnoletności, to kim w takim razie jest człowiek pełnoletni, ktory rodzi dziecko i z instynktu rozczula sie, pieści, kocha i miłuje...Mozna byloby uwazac go za głupca, ze rozwodzi sie nad nieczłowiekiem?? Pięści, kary, groźby - czy to odruchy godnego człowieka pełnoletniego z pełnym prawem do człowieczeństwa??
Dziecko to niesamowity kwiat, ktory z nieocenioną predkościa rozwja swoje pączki, pochłania całą otaczajaca wiedze w oka mgnieniu, po upadku bardzo szybko sie podnosi, bezinteresownie kocha, rozbawia, całuje i czy mozna "odebrac" mu prawo do człowieczeństwa, jak człowiek pełnoletni, świadomy, odrozniajacy dobre od zła, myślący częściej zachowuje sie jak nie człowiek??
ktotaki (kasiagrzywna) napisał(a)
20.07.2010, 22:14

zgłoś nadużycie
ktotaki (kasiagrzywna) napisał(a)
20.07.2010, 22:08

zgłoś nadużycie

Przepiękny artykuł.Pełen mądrości i dobra wypływającego z głębi duszy autora. Gratuluję i dziękuję.